VIII symfonia f- dur

Wśród symfonii skomponowanych przez Ludwika van Beethovena jest VIII symfonia F-dur. Spośród symfonii Beethovena jest to najkrótsza, najbardziej klasyczna i obecnie najrzadziej wykonywana symfonia, którą skomponował. Symfonia ta powstała w 1812 roku. Rok ten był rokiem szczególnym w życiu kompozytora. W tym roku kompozytor niemal już całkowicie utracił słuch, jednak to właśnie w tym roku ukończył swoje dwie symfonie: VII i VIII. Mimo błyskawicznie postępującej utraty słuchu te dwie symfonie są pełne radości życia, optymizmu i energii. VIII symfonia została skomponowana według klasycznych wzorów. Jest grana przez orkiestry w podwójnej obsadzie drewnianych instrumentów dętych, podwójne rogi i trąbki, kotły oraz kwintet smyczkowy. Budowa dzieła jest również typowo klasyczna, a więc składa się z 4 części i co więcej w części 3 możemy usłyszeć brzmiącego w pierwszych, klasycznych symfoniach, a później zapomnianego menueta. Beethovena wprowadził jednak do tej na wskroś klasycznej symfonii także drobne, typowe dla siebie modyfikacje. Allegretto scherzando, czyli 2 część symfonii to nie typowa część wolna, ale raczej scherzo. Allegro vivace e con brio, czyli część pierwsza i Allegro vivace, czyli finał, zachowały jednak swój charakter klasyczny. VIII symfonia została wykonana 27 lutego 1814 roku przez orkiestrę, którą poprowadził praktycznie głuchy już kompozytor. Symfonia spotkała się z chłodnym przyjęciem wiedeńskiej publiczności.