VI symfonia f – dur

Wśród symfonii, które zostały skomponowane przez Ludwika van Beethovena jest VI symfonia F-dur, zwana symfonią „Pastoralną”. Symfonię „Pastoralną” tworzył Beethoven w Heligenstad, wsi położonej nieopodal Wiednia (dziś jest to jedna z dzielnic stolicy Austrii). Do Heligenstad wyjechał Beethoven za radą swojego lekarza, bowiem od 1789 roku zaczął tracić słuch. Jego lekarz wierzył, że pobyt na łonie natury pomoże kompozytorowi w odzyskaniu słuchu. Symfonię „Pastoralną”ukończył Beethoven równoległe z V symfonią na przełomie 1807 i 1808 roku. W skład VI symfonii wchodzi 5 części. Każda z nich opatrzona jest tytułem. Część pierwsza została zatytułowana „Obudzenie się pogodnych uczuć po przybyciu na wieś”. Część drugą Beethoven zatytułował „Scena nad strumykiem”. Część trzecia to „Wesoła zabawa wieśniaków”. Część czwarta zyskała tytuł „Burza”, a ostatnie część „Śpiew pasterza – radosne uczucia po burzy”. VI symfonia Beethovena została po raz pierwszy zaprezentowana publiczności wraz z V symfonią. Wykonanie tych symfonii miało miejsce na koncercie, który odbył się 22 grudnia 1808 roku. VI symfonia jest uważana za symfonię programową Beethovena. Przepełniają ją emocje, jest wyrazem wczesnego romantyzmu w muzyce. VI symfonia jest symfonią nowatorską. Została bowiem skomponowana z pięciu, a nie z czterech części. Komponując symfonię Beethoven zrezygnował także z wyraźnego podkreślenia początku.