Twórczość symfoniczna Ludwiga van Beethovena

Beethoven w ciągu swojego życia skomponował dziewięć symfonii. Stały się one wyznacznikiem stylu dla epoki romantyzmu i zainspirowały przyszłe pokolenia muzyków. Trudno byłoby wymienić kompozytorów, których twórczość nie uległa wpływowi Beethovena. Kompozytor urodził się w 1770 roku, a I Symfonię C-dur stworzył w 1800 roku. Utrzymana jest ona w stylu klasycystycznym, ale występują tu już odważne rozwiązania harmoniczne. Pierwsza, rewolucyjna symfonia to III, Es-dur, zwana Eroicą. W stosunku do klasycystycznych dzieł, jest bardzo rozbudowana i długa. Trwa około 45 minut. Kompozytor zastosował nowe rozwiązania w formie Allegra sonatowego, część wolną zastąpił marszem żałobnym, a finał opracował jako wariacje. Słynna jest także V Symfonia c-moll, którą rozpoczyna słynny „motyw losu”. Temat ten występuje we wszystkich częściach symfonii. VI Symfonia była pisana równocześnie z jej poprzedniczką, ma łagodny charakter, skąd też jej nazwa – Pastoralna. Jest symfonią programową, a muzyka ilustruje życie na wsi. VII Symfonia została okrzyknięta przez Ryszarda Wagnera „apoteozą tańca”. Ostatnia, IX Symfonia jest monumentalnym dziełem – to pierwsza w historii symfonia wokalno-instrumentalna (w ostatniej części występuje chór i soliści). Chór śpiewa Odę do radości, poemat F. Schillera, który inspirował kompozytora. Symfonia powstała w latach 1822-24, na trzy lata przed śmiercią genialnego kompozytora.