Tradycyjny podział symfonii na cztery części

Jak wiadomo jednym z najbardziej wymagających, a przez to i swego rodzaju prestiżowych gatunków muzycznych jest symfonia. Jest to utwór, który może być wykonywany jedynie przez pełną orkiestrę. A to oznacza, że do jej wykonania potrzebnych jest przynajmniej kilkanaście instrumentów. Jest to oczywiście najbardziej znana i wyraźna cecha każdej symfonii. Jednak aby można było mówić właśnie o tym gatunku muzycznym, powinno być spełnionych jeszcze przynajmniej kilka warunków. Po pierwsze cały utwór powinien opowiadać pewną pozamuzyczną historię, czyli powinien zawierać tak zwaną warstwę literacką. Nic więc dziwnego, że dla wielu utworów tego typu inspiracją były właśnie dzieła literackie. Jednak nie jest to warunek konieczny. Kompozytor równie dobrze sam może wymyślić historię, którą chce opowiedzieć za pomocą dźwięków jakie wydobywają się z poszczególnych instrumentów. Główną cechą charakteryzującą symfonię jest jej podział na cztery części. Pierwsza to część wykonywana w szybkim tempie. Jest ona nazywana sonatową, bo przypomina właśnie tę formę muzyczną. Kolejna część jest wolna i nosi znamiona wariacji lub pieśni. Po niej następuje część bardzo szybka, taneczna, która w tradycyjnych symfoniach przyjmuje formę menueta lub scherzo. Na koniec znów jest część szybka, która może mieć formę wariacji, allegra lub ronda.