Symfonie Johannesa Brahmsa

Wybitnym niemieckim kompozytorem, pianistą i dyrygentem był Johannes Brahms. Johannes Brahms przyszedł na świat w 1833 roku. Pierwsze lekcje gry pobierał u ojca, później kontynuował naukę u zawodowych pianistów. W październiku 1853 roku Robert Schumann zamieścił artykuł w „Neue Zeitschrift fur musik”, w którym napisał, że właśnie pojawił się nowy geniusz niemieckiej muzyki. Pierwszy sukces odniósł Brahms „Koncertem fortepianowym d-moll”, który został wykonany w Hamburgu w 1859 roku. Brahms swoją pierwszą symfonię komponował niemal 20 lat. Była to „I symfonia C-moll”, która później została nazwana „Patetyczną”. Prawykonanie symfonii miało miejsce w 1876 roku, orkiestrę prowadził Felix Otto Dessoff. Publiczność zgromadzona na koncercie oczekiwała, że symfonia Brahmsa będzie kontynuacją dzieł, które tworzył Ludwig van Beethoven. W symfonii Brahmsa rzeczywiście można dostrzec podobieństwa do dzieł Beethovena, nic więc dziwnego, że szybko została ona nazwana „X symfonią Beethovena”. I symfonia Brahmsa ma klasyczną, czteroczęściową kompozycję. I symfonia jest symfonią o najbardziej romantycznym charakterze w symfonicznym dorobku kompozytora. Premiera „II symfonii d-dur” miała miejsce 30 grudnia 1877 roku w Wiedniu. Jest także klasyczną symfonią czteroczęściową. W sumie Johannes Brahms skomponował 4 symfonie. Jest także kompozytorem słynnych „Tańców węgierskich”. Johannes Brahms zmarł na raka wątroby w 1897 roku.