Symfonie Antona Brucknera

Jednym z przedstawicieli stylu klasycznego romantyzmu w muzyce jest Anton Bruckner, austriacki kompozytor i organista. Anton Bruckner żył w latach 1824 – 1896. Anton Bruckner skomponował 9 symfonii (ostatniej, 9 nie ukończył), Requiem D-moll, 3 msze i Te Deum. Żadna z jego symfonii nie spotkała się za jego życia z uznaniem krytyków i publiczności. W 1862 roku Anton Bruckner po raz pierwszy usłyszał utwór Ryszarda Wagnera „Tannhauser”. Muzyka Wagnera zawładnęła Brucknerem, jeździł od tej chwili na wszystkie premiery dzieł Wagnera. Był tak zafascynowany muzyką Wagnera, że właśnie pod jej wpływem skomponował swoje dwie symfonie. Prawykonanie I symfonii odbyło się w 1868 roku w Linzu. Orkiestrę poprowadził sam Bruckner. Nie została jednak dobrze przyjęta przez publiczność. Mieszkańcy Wiednia mówili o niej, że jest „barbarzyńska”. Symfonia II została zaprezentowana publiczności w roku 1873 w Wiedniu. Tym razem mieszkańcy Wiednia powiedzieli o niej, że jest „bez sensu”. Komponowanie III symfonii ukończył Bruckner 31 sierpnia 1873 roku. Wraz z partyturą II symfonii pokazał swoje dzieło Wagnerowi. Zaakceptowana przez Wagnera III symfonia zyskała od tej chwili miano symfonii „Wagnerowskiej”. W partyturze III symfonii Bruckner zamieścił kilka cytatów z uwielbianych przez siebie dzieł Wagnera. Swoją symfonię zaprezentował orkiestrze w 1875 roku. Ta jednak odmówiła jej grania. Dokonał więc wielu przeróbek, ale prawykonanie zakończyło się klapą.