Symfonia „Jowiszowa” Mozarta

Jednym z najbardziej cenionych dzieł Wolfganga Amadeusza Mozarta jest, z pewnością, Symfonia C-dur, zwana „Jowiszową”. Przydomek nadał jej Johann Peter Salomon po wysłuchaniu dzieła. Kompozycja powstała w 1788 roku i przez wielu znawców uważana jest za szczytowe osiągnięcie muzyki instrumentalnej XVIII wieku. Symfonia skomponowana została w tonacji C-dur, składa się z czterech części. Szybkie Allegro otwiera symfonię, druga część – wolne Andante, trzecia część to menuet w szybkim tempie, Allegretto, podobnie jak finał – molto allegro. Mozart zinstrumentował swoją symfonię według prawideł stylu klasycznego – pierwszoplanowy kwintet smyczkowy, mniejsza grupa dętych drewnianych, ale także trąbki i kotły. Symfonię otwiera skoczny, charakterystyczny, czterodźwiękowy motyw muzyczny w smyczkach – główny temat utworu. Będzie on przetwarzany w pierwszej części symfonii przez wszystkie instrumenty. Kompozytor, z dbałością potraktował instrumentację, poszczególne grupy instrumentów współpracują, grupa dętych nie tylko akompaniuje, tematy pojawiają się w partii fletów. Druga część, w pełnej równowadze do Allegra, jest stonowana, utrzymana w wolniejszym tempie, skomponowana w molowej tonacji, stanowi odpoczynek od żywego Allegra. Podobnym nastrojem zaczyna się trzecia część, a jej taneczność podkreślają forta i kontrasty dynamiczne. Temat finału jest fanfarowy, stopniowo się rozwija. Mozart zwracał uwagę na kontrast, równowagę i symetrię swoich dzieł, co można usłyszeć zarówno w mikro- jak i w makroformie.