Skład orkiestry symfonicznej

Orkiestra to ogólna nazwa na zespół instrumentów muzycznych grających utwory muzyczne. Skład orkiestry symfonicznej zmieniał się wraz z rozwojem gatunku symfonii i od epoki klasycyzmu następowała tendencja do rozwijania i powiększania składu muzyków. Najważniejszą grupą instrumentów orkiestry symfonicznej są smyczki. Do tej grupy zaliczamy pierwsze i drugie skrzypce, altówki, wiolonczele i kontrabasy. Instrumenty dęte i perkusyjne pełnią drugorzędną rolę, jednak zawsze są obecne w orkiestrze symfonicznej. Do grupy instrumentów dętych należą: flety, oboje, klarnety, saksofony i oboje (dęte drewniane) oraz trąbki, puzony, rogi i tuby (dęte blaszane). Instrumenty perkusyjne, czyli dzwonki, ksylofony, wibrafon, kotły, gong, werbel oraz trójkąt i talerze. Dodatkowo, fortepian, klawesyn, organy oraz głosy ludzkie, solowe i chóry. Orkiestrę symfoniczną prowadzi dyrygent, najważniejszym grupą instrumentalną są I skrzypce. Skład zespołu muzycznego jest indywidualny dla każdego utworu i kompletuje go kompozytor, pisząc symfonie. W epoce klasycyzmu typowym składem była orkiestra na 40 muzyków, z rozbudowaną sekcją smyczków, lecz małą grupą instrumentów dętych drewnianych. Rzadziej korzystano z trąbek i puzonów. Symfonie Beethovena mają większy skład instrumentów dętych, w IX Symfonii występuje chór. W epoce romantyzmu skład symfoniczny był dwukrotnie większy. Hektor Berlioz potrzebował 90-ciu muzyków do odtworzenia swojej Symfonii Fantastycznej – orkiestra z trudem mieściła się na scenie. Prawdziwym rekordzistą został Gustav Mahler, który do wykonania swojej VIII Symfonii zaangażował aż 160 muzyków.