Prokofiev i Symfonia „Klasyczna”

Ten słynny kompozytor i pianista urodził się w 1891 roku w Rosji. Wraz z Dymitrem Szostakowiczem i Igorem Stravińskim uważany jest za czołowego przedstawiciela zarówno muzyki rosyjskiej oraz stylu neoklasycystycznego. Jego język muzyczny charakteryzuje się umiejętnym balansowaniem między muzyką tonalną a poszukiwaniem nowych rozwiązań dźwiękowych, czerpaniem z muzyki klasycznej i ludowej, w równej mierze, co eksperymentowanie z atonalizmem, wirtuozeria partii i utworów fortepianowych, fortepianowych nawet rozszerzenie możliwości tego instrumentu oraz humor.
Sławę przyniosła Prokofievowi I Symfonia, zwana „Klasyczną”. Pomysł na anachroniczną symfonię przyszedł do kompozytora podczas studiowania dzieł Haydna. Prawdopodobnie kompozytor zastanawiał się jak brzmiałaby muzyka wiedeńskiego mistrza, gdyby komponował w XX wieku. Kompozycja Rosjanina składa się z czterech części i rysem formalnym przypomina symfonie okresu klasycyzmu, podobnie z resztą rzecz się ma z oszczędnym składem orkiestry. Muzyka Symfoni Klasycznej jest żywa i radosna, utrzymana w tonacji D-dur. Tematy grane są przez smyczki i flety, bogaty akompaniament naznaczony jest raczej rysem muzyki Czajkowskiego. Pojawia się tutaj także odniesienie do muzyki dawnej – trzecia, taneczna część to gawot. Prokofiev skomponował pięć symfonii, umiera w 1953 roku, tego samego dnia, co Józef Stalin. Z tego powodu jego śmierć przeszła bez echa przytłumiona wieścią o śmierci dyktatora.