Najważniejsze cechy tradycyjnej symfonii

Symfonia to utwór muzyczny, który zazwyczaj kojarzy się z muzyką klasyczną. Trudno się temu dziwić, skoro jest to taki gatunek muzyczny, jaki popularny był szczególnie w XVIII i XIX wieku. To właśnie z tego typu utworami wiążą się nazwiska najsłynniejszych światowych kompozytorów tamtych czasów. Wśród nich wymienić wystarczy choćby Haydna, Mozarta czy Beethovena, którego fragment IX Symfonii stanowi obecnie hymn Unii Europejskiej. Utwór te jest zresztą szczególny, ponieważ w założeniu pisany był właśnie po to, by można go było śpiewać. Większość symfonii powstawała jednak po to, by być wykonywanymi przez orkiestry. Oczywiście nie można mówić o symfonii jako gatunku muzycznym, nie podając jej kilku głównych cech. Przede wszystkim utwór ten powinien zawierać cztery części. Oczywiście od tej reguły zdarzają się wyjątki. Tutaj wymienić wystarczy choćby utwory napisane przez Mahlera czy Schuberta. Jednak zazwyczaj kompozytorzy, zwłaszcza ci osiemnastowieczni, trzymali się reguły czterech, wyraźnie odróżniających się od siebie części. Główną różnicą było tutaj oczywiście tempo wykonywania każdej z tych partii oraz ich ogólny charakter. Jednak aby można było mówić o spójnej całości, symfonia powinna mieć oczywiście także cechy wspólne. Wśród nich wymienić wystarczy choćby ogólną historię, jaką ten utwór muzyczny powinien opowiadać oraz powtarzające się tematy muzyczne.