Najważniejsze cechy klasycznej formy symfonii

Symfonia jako samodzielny gatunek muzyczny wyodrębniła się z tak zwanej uwertury włoskiej, która stanowiła wykonywany przez orkiestrę wstęp do oratorium lub opery. W osiemnastym wieku gatunek ten zyskał już konkretną, opisaną i odpowiednio sklasyfikowaną formę. Główną jej cechą był podział na cztery następujące po sobie części. Pierwsza z nich była szybka, utrzymana w formie sonaty. Drugą zazwyczaj stanowiła pieśń wykonywana dużo wolniej. Kolejna część miała charakter taneczny i zazwyczaj była menuetem. Czwartą i ostatnią część stanowiło często rondo, wykonywane również szybko. W momencie powstania klasycznej symfonii musiały także zostać ustalone zasady dotyczące wykonującej ją orkiestry. To właśnie w osiemnastym wieku ustalono ostateczny skład orkiestry klasycznej, dla której symfonia stała się utworem reprezentacyjnym. W epoce klasycyzmu symfonia stała się więc najpopularniejszym i jednocześnie najważniejszym gatunkiem wykonywanym przez orkiestrę. Trzeba jednak pamiętać, że na przestrzeni wieków gatunek ten przechodził pewne przeobrażenia. Klasyczny model typowej symfonii przejęli na przykład Mozart czy Haydn, jednak ściśle określone wytyczne jej tworzenia połączyli z własną koncepcją. Haydn tworzył na przykład sonaty, w których przewija się motyw muzyki i tańców ludowych. Mozart zaś w swoich utworach wykorzystywał popularny we Francji styl galant.