Muzyka symfoniczna Dymitra Szostakowicza

Dymitr Szostakowicz był bardzo ciekawą postacią muzyki XX wieku. Ten radziecki kompozytor przez całe życie walczył z władzą rosyjską, pod dyktaturą Stalina znosił represje i ciężką krytykę, jednak władzy nie udało się zatkać ust temu muzycznemu geniuszowi. Szostakowicz był bardzo płodnym kompozytorem i skomponował wiele utworów, w tym po 15 symfonii i kwartetów smyczkowych, uważanych za jego najważniejsze osiągnięcia, kilka oper i koncertów na różne instrumenty (fortepian, wiolonczela) czy popularną Suitę Jazzową, którą często usłyszeć można w radio. Kompozytor był przedstawicielem neoklasycyzmu, który charakteryzuje się korzystaniem z tradycyjnych form instrumentalnych i czerpaniem z dokonań wcześniejszych epok, jednak w inteligentny i humorystyczny sposób. Korzystając z form historycznych kompozytorzy inkorporują je we współczesny im język muzyczny, odchodząc od systemu tonalnego i stosując ciekawe innowacje harmoniczne czy dwunastotorowość. Charakterystyczne cechy stylu Szostakowicza to ironia przejawiająca się wykorzystywaniem cytatów z dzieł innych kompozytorów lub nieadekwatnych technik, reminiscencji. Kompozytor znany był także z czerpania inspiracji z muzyki popularnej (przykładem jest wspomniana wcześniej Suita) i wojskowej. W jego twórczości często pojawiają się wątki autobiograficzne i autocytaty, często wykorzystuje także poezje. Większość symfonii, które muzyk skomponował mają rys historyczny lub polityczny np. VII Symfonia C-dur, „Leningradzka” albo XII Symfonia „Rok 1917”. XIV Symfonia to mroczny utwór poświęcony w całości tematowi śmierci, z kolei ostatnia, XV Symfonia, zawiera kilka cytatów – np. temat Wilhelma Tella, co nadaje jej wesoły i ironiczny wymiar.