IX Symfonia Franciszka Schuberta

IX Symfonia, jako jedno z ostatnich dzieł Schuberta, powstała na początku 1828 roku. Utwór ten nie został jednak wykonany za życia kompozytora – dopiero dziesięć lat później został przypadkowo odkryty przez Roberta Schumanna. Pierwsze wykonanie – pod kierownictwem Feliksa Mendelssohna – zostało wykonane w 1839 roku w Lipsku. Kompozycja Schuberta ma klasyczną, czteroczęściową strukturę. Pierwsza cześć, Andante oraz ostatnia, finał, przybierają kształt allegra sonatowego. Druga cześć to wariacje, trzeci segment dzieła to scherzo o regularnej budowie. Kompozytor użył klasycznego dla symfonii zestawu instrumentów. Wart uwagi jest róg wentylowy, podówczas najnowsza zdobycz w zakresie instrumentacji. Gra on główną partię w pierwszej części symfonii. Na wstępie pierwszej części symfonii, Andante, pojawia się kantylenowa melodia prowadzona przez róg solo. Cechą charakterystyczną dla muzyki kameralnej i symfonicznej Schuberta jest operowanie płaszczyznami tematyczno-brzmieniowymi, co widoczne jest i w IX Symfonii. Wykorzystując technikę dłużyzn melodycznych i bloków brzmieniowych, Schubert przetwarza tematy w różnych tonacjach. Każdy temat oddzielony jest motywem kantylenowym puzonu. Druga część symfonii rozpoczyna się marszową melodią oboju z charakterystycznym motywem rytmicznym. Trzecia część, Scherzo, ma typową budowę ramową, ABA. W ostatniej części kompozytor wykorzystał całą gamę środków technicznych z bogatą chromatyką, modulacjami, operuje także całym aparatem orkiestry. Coda finału utrzymana jest w tonacji wyjściowej.