IX Symfonia Beethovena

Ostatnia symfonia Beethovena to, bez wątpienia, jedno z najwspanialszych dzieł w historii muzyki klasycznej. Sygnowana jest dedykacją do Wilhelma Fryderyka III, pruskiego monarchy. IX Symfonia, utrzymana jest w tonacji d-moll i składa się z pięciu rozbudowanych części. Kompozytor zmienił klasyczne następstwo części, przenosząc wolną, durową część na trzecią pozycje. Często czwarty fragment utworu łączy się z kantatą – tworząc jedną, wokalną część. W finałowej kantacie kompozytor wykorzystał Odę do radości Fryderyka Schillera, która wykonywana jest przez chór i głosy solo. Słynne opracowanie Ody stało się hymnem Unii Europejskiej. Mimo, że symfonia jest w tonacji molowej kończy ją akord w tonacji D-dur. Jest to dosyć konceptualne rozwiązanie, symbolizujące wyjście z mroku. Pierwsza część IX Symfonii ma formę allegra sonatowego o burzliwym nastroju. Druga część, scherzo i trio, niesie ze sobą reminiscencje do tematu pierwszej części. Liryczna i powolna trzecia część jest utrzymana w charakterze luźnych wariacji. Ostatnia część często nazywana jest małą symfonią, składa się z czterech segmentów. Rozpoczyna się pięknym solo wiolonczeli, której partia poprzedza pierwszego solistę. Wprowadza on właściwą część utworu, wariacje na temacie Ody do radości. Poemat wraz z motywem muzycznym prezentowany jest kilkakrotnie w różnych charakterach, w tym jako marsz turecki albo finałowe fugato.