Etymologia słowa symfonia

Samo słowo ma swoje korzenie w grece: syn, z greckiego oznacza „razem”, a phone – „brzmienie”, co dosłownie traktowane oznacza wspólne granie. Łaciński odpowiednik, Symphonia, był używany w czasach średniowiecza i renesansu, a odnosił się do innych utworów muzycznych, np. motetów, które przeznaczone były na zespół wokalno-instrumentalny. W XVII wieku, Symfonia i Sinfonia odnosiły się do instrumentalnych partii oper, oratoriów i kantat, które rozpoczynały utwory. Sinfonia XVII-wieczna była, zatem rodzajem wprowadzenia, uwertury. Znamienne dla tej epoki jest to, że Symfonia nie była niezależną formą muzyczną, przynależała do większego utworu muzycznego i nie funkcjonowała jako osobny utwór muzyczny. Jednak na początku XVIII wieku, Sinfonia nabiera już cech, które staną się pierwowzorem symfonii klasycznej. Tak zwana Opera Sinfonia, wciąż, co prawda funkcjonująca w ramach opery lub oratoriów, staje się trzyczęściowym utworem instrumentalnym, a układ jej części – szybka, wolna, szybka-taneczna, stał się podstawową zasadą niezależnych symfonii. Taką zasadę stworzyli włoscy kompozytorzy, na czele z Antonio Scarlattim, która szybko została przejęta przez kompozytorów niemieckich i francuskich. Z kolei w XVIII z symfonii klasycznej wyewoluował gatunek zwany poematem symfonicznym, gdzie muzyka ma program, scenariusz i bazuje na danej historii.