Czym charakteryzują się symfonie dwudziestowieczne?

Największy rozwój symfonii jako gatunku muzycznego przypada na przełom wieku osiemnastego i dziewiętnastego. To właśnie z tego okresu pochodzą najwybitniejsze utwory tego typu, które wyszły spod piór tak znanych kompozytorów, jak Beethoven, Mozart, Haydn czy Brahms. Wiek dwudziesty to już okres, kiedy symfonia przestałą być tak ważnym gatunkiem. Oczywiście jednak nie zniknęła zupełnie z twórczości muzycznej. Nowe utwory tego typu nadal powstawały i powstają. Jednak zmienił się nieco ich charakter. Przede wszystkim tworzący je artyści zaczęli odchodzić od klasycznej, sztywnej formy. Wciąż oczywiście powstawały tak zwane symfonie tradycyjne. Nawiązywały one przede wszystkim do czteroczęściowej budowy. Takie utwory znaleźć można między innymi w dorobku muzycznym Prokofiewa czy Szostakowicza. Do tradycji symfonii, w której jeden z głównych elementów stanowił śpiew nawiązuje także w swoich utworach Strawiński. Jednak wiek dwudziesty to przede wszystkim okres awangardy i różnego rodzaju eksperymentów związanych ze sztuką, także tą muzyczna. Oczywiście nie mogło to pozostać bez wpływu na gatunek symfonii. Z tego powodu właśnie w dwudziestym stuleciu powstały utwory niekonwencjonalne. Do takich zaliczyć można między innymi I Symfonię Pendereckiego, która niemal zupełnie odchodzi od tradycyjnego brzmienia klasycznych symfonii.