Cztery charakterystyczne części symfonii

Symfonia to gatunek muzyczny, który wywodzi się z osiemnastego wieku. Jest to utwór wyrosły na gruncie sonaty, jednak jego główną cechą charakterystyczna jest to, że wykonywany jest przez cała orkiestrę. Oznacza to oczywiście, że napisanie takiej symfonii jest bardzo trudnym zadaniem dla kompozytora. Tym bardziej, że klasyczna odmiana tego gatunku muzycznego powinna mieć ściśle określoną budowę. Charakteryzuje się ona tym, że występują w niej ułożone w odpowiedni sposób części. Cały utwór rozpoczyna się fragmentem granym stosunkowo szybko. Najczęściej przyjmuje on formę własne sonaty. Później następuje część wolna. Tutaj ma się do czynienia z pieśnią albo wariacją. Po tym spokojniejszym fragmencie słuchacze atakowani są z kolei przez bardzo szybką część taneczną. Początkowo miała ona formę menueta, by później, za sprawą między innymi Beethovena, przyjąć formę jeszcze szybszego scherzo. Całość utworu kończy się częścią nieco spokojniejszą, ale równie żywo wykonywaną wariacją, rondem lub tak zwanym allegro sonatowym. Oczywiście taka budowa jest jedynie schematem, od którego z biegiem czasu było coraz więcej odstępstw. Zdarzało się, że symfonie miały mniej części, jak na przykład VIII symfonia Niedokończona Schuberta, która składa się tylko z dwóch następujących po sobie fragmentów lub pięcioczęściowa symfonia Berlioza.